Gestalt bij Ostara

Welzijnscentrum Ostara

Centrum voor Gestalt, bewustwording en ontwikkeling.

Voor wie is Gestalt?

Gestalt kan interessant zijn als je merkt dat je steeds tegen dezelfde dingen aanloopt en daar geen verandering in krijgt.

Bijvoorbeeld als je:

  • moeite hebt met je grenzen voelen en/of aangeven
  • steeds in dezelfde patronen terechtkomt in relaties
  • je terugtrekt wanneer het spannend wordt, je zegt niets terwijl je wel iets te zeggen hebt.
  • juist veel gaat doen, praten, regelen, controleren als de spanning oploopt
  • regelmatig botst met mensen en niet tot een goede oplossing weet te komen
  • niet bij je emoties kunt komen, als je je vlak of depressief voelt
  • overweldigd wordt door je emoties, als ze ongecontroleerd naar buiten komen ook op momenten dat jij dat niet wilt.
  • anders wilt leren omgaan met irritatie en boosheid.

Het kan zijn dat je grote issues hebt maar dat hoeft niet. Gestalt kan ook interessant zijn als je onrust voelt, iets wilt veranderen maar nog niet precies weet wat.

Gestalt is voor mensen die iets nieuws willen leren over zichzelf en de ander en die verantwoordelijkheid willen leren nemen voor hun eigen aandeel in het geheel. Voor mensen die volwassener willen worden en hun eigen autoriteit willen oppakken. Gestalt brengt bewustwording en ontwikkeling.

Gestalt is een leerweg.

Gestalttherapie valt onder lichaams- en ervaringsgerichte psychotherapie. Al in de jaren 20 van de vorige eeuw werd de theorie door gestaltpsychologen ontwikkeld. Rond de jaren 50 werden de gestalt-inzichten door ontwikkeld tot een bruikbare psychotherapie. De grondleggers daarvan zijn o.a. de Duitse psychiater Frits Perls en zijn vrouw Laura Perls, Laura was een psychologe.

Hannie is opgeleid tot gestalttherapeut ze volgde de 5 jarige gestaltopleiding bij het BOLT in Nieuwaal. Inmiddels geeft ze al 20 jaar gestalt, ze is nog steeds dankbaar dat deze methode op haar pad kwam.

Ze gebruikt het woord ‘gestalttherapie’ omdat het gangbaar en herkenbaar is maar ze noemt gestalttherapie liever een leerweg.

Of je individuele sessies volgt of aansluit bij een groep, de benadering blijft hetzelfde.
We gaan niet ‘praten over’ maar voelen ervaren en experimenteren met iets nieuws. Er wordt gewerkt met verschillende lichaamsgerichte oefeningen. Al experimenterende kom je tot nieuwe inzichten en oplossingen. Deze komen vanuit jou, er wordt geen nieuw gedrag aangeleerd.
 

Uitgangspunt van gestalt.

Het uitgangspunt is dat er niet gewerkt wordt met een diagnose maar met het gezonde deel van de mens. Het deel van je dat zich creatief heeft aangepast aan de omstandigheden van vroeger. Met gestalt leer je opnieuw creatief omgaan met de obstakels in je leven en al doende laat je de oude patronen, die niet meer bij je passen, achter je.

Gestalt gaat uit van ‘ik en jij’ en ‘hier en nu’.
We werken met wat er op dit moment speelt in je leven.
Er wordt niet gegraven in het verleden maar dit komt meestal wel spontaan op de voorgrond omdat daar je patronen zijn ontstaan.

Situaties in het verleden kunnen niet veranderen, je kijk daarop wel.

Ook kunnen onaffe zaken uit het verleden alsnog voltooid worden, ook al is het jaren later. Onaffe zaken blijven, vaak onbewust, instaan tussen jou en de ander, ze belemmeren groei/doorgang en echt contact. Dat kan binnen een relatie of gezinssituatie zijn maar ook op je werk met een collega, werkgever of werknemer.



Tijdens onze workshops en trainingen nodigen we je uit om nieuwsgierig naar jezelf te kijken. Wat gebeurt er eigenlijk in jou als het spannend wordt, wat voel je, wat denk je, wat gebeurt er in je lichaam? Wat doe je met deze informatie die jouw systeem je geeft?

Door te voelen en ervaren kun je je bewust worden van patronen die de verbinding met jezelf en de ander in de weg staan.

Door het experimenteren met iets nieuws kun je nieuwe kanten van jezelf ontdekken en ontwikkelen. Het gaat niet om worden wie je zou moeten of wíllen zijn maar over ontdekken wie je in wezen bent.

Wat past bij jou?

In de kolom hiernaast zie je de keuze mogelijkheden bij Ostara.

Voel je vrij om een afspraak te maken met Hannie als je twijfelt wat op dit moment het beste bij je past. Tijdens een kennismakingsgesprek kunnen de mogelijkheden besproken worden en ga je al ervaren wat gestaltwerk in kan houden.

Bel met Hannie Mail met Hannie

Je vindt alle activiteiten terug in de AGENDA

Individueel / duo/ gezin


helemaal afgestemd op jouw/jullie situatie.

*Individuele gestalttherapie.

Met Hannie.
Meer informatie

*Duo sessies:
met je partner, zus, collega of …

Met Hannie
Meer informatie

*2 op 1 sessies.
*gezins sessies.

Met Anita en Hannie
Meer informatie

____________________________________

Losse workshops:

*Workshop voor paren:
Geven en ontvangen.

Met Hannie
Meer informatie

*Workshop:
Verbinding en Grenzen.

Met Hannie en Yvonne
Meer informatie

____________________________________

Lange trajecten:

*Jaartraining:
Verbinding en Grenzen.

Met Hannie en Yvonne
Meer informatie

*Jaartraining
Gestalt voor professionals.

Met Hannie en Anita
Meer informatie

_________________________

Korte trajecten:

Deze worden vanaf 2027 weer regelmatig ingepland.
Kijk in de AGENDA

Er valt veel te vertellen over Gestalttherapie:


Deze therapievorm is al in de jaren 50 ontwikkeld, o.a. door de Duitse psychiater Frits Perls en zijn vrouw Laura die psychologe was.

Ik (Hannie) vind dat de bijzondere inzichten en werkwijze van Gestalt ver onderbelicht zijn gebleven. Gestalt kan voor veel mensen een grote meerwaarde hebben. Daarom verspreid ik mijn kennis over de gestalttheorie graag! Deze theorie komt aan bod in de jaartraining: Gestalt voor professionals.

De oplossingen die jij voor de obstakels in jouw leven verzint hoeven niet de mijne te zijn. Een belangrijk onderdeel van gestalt is het besef: ‘ik ben ik’ en ‘jij bent jij’. Als de oplossing werkt voor jou én jouw omgeving dan is hij ‘goed’ wat een ander/buitenstaander er ook van vindt. Met gestaltwerk ga je op zoek naar je eigen authentieke energie, naar wie jij in wezen bent.

Een voorbeeld ter verduidelijking:
Stel je komt thuis van je werk en hebt behoefte aan even tijd voor jezelf, i.p.v. dat je man/vrouw of kinderen meteen al je aandacht vragen of zelfs opeisen.
Je weet dat je dat zou willen maar bespreekt het niet want… de ander heeft het ook druk gehad, je moet er zijn voor de anderen, het hoort nou eenmaal zo, dat kan je niet maken, het is stom/raar enz. Een heleboel redenen om het niet te bespreken en niet naar een creatieve oplossing te zoeken. Dit maakt waarschijnlijk dat je er niet echt bent voor je gezin, je bent er wel maar je bent er niet en dat voelt iedereen wel ergens.

Hoe fijn zou het zijn als je naar je gevoel gaat luisteren en dit gaat bespreken. Dan kom je er misschien achter dat je aan een kwartier of half uur voor jezelf als je thuis komt, genoeg hebt om daarna wel met echte aandacht aanwezig te kunnen en willen zijn. Dat je misschien zelfs spontaan nieuwsgierig wordt naar hun dag.
Dat kan niet gebeuren als je je behoefte (in dit geval aan even tijd voor jezelf) niet serieus neemt of weg redeneert. Een onvervulde behoefte blijft bewust of onbewust energie vragen, wil alsnog voltooid worden, ook als je er geen aandacht aan schenkt. Ergens in de achtergrond blijft hij ‘storen’.

Op de grens vindt het leven plaats. Op de grens word je vitaal en levendig, dáár gaat je energie stromen maar daar ontstaat ook wrijving en ‘gedoe’. Op de grens is het spannend, je eigen energie gaat stromen maar die van de ander ook, er kan van alles ontstaan, je weet niet vooraf waar het heen gaat. Het is veiliger, of lijkt veiliger om dat te vermijden.
Als je bv. je grenzen niet voelt, of niet aangeeft, dan heeft dat hier mee te maken. Het wordt spannend als je het wel doet en die spanning kun je niet verdragen. Het kan ‘mis’ gaan. Maar wat er zeker ‘mis’ gaat als je je grenzen niet aangeeft is dat je jezelf kwijt raakt i.p.v. de ander.

Bijna allemaal zijn we in onze kindertijd op onze eigen spontane levensenergie ‘gestraft’ in meerdere of mindere mate. Je moest stil zitten als jouw neiging bewegen was. Je zag een mooie bloem steen, taartje of wat dan ook maar als je dat spontaan wilde pakken werd je tegengehouden, je mocht vaak je eigen energie niet volgen met als gevolg dat je die leerde onderdrukken. En dat is in veel gevallen maar goed ook.
Vervelende bijkomstigheid is dat je dat later nog steeds doet (je energie onderdrukken) ook als het niet nodig is. Bv. als je je grens zou willen aangeven! Je doet het vol automatisch, je kunt niet meer anders totdat je je hier bewust van wordt en gaat experimenteren met hoe het is om je authentieke energie wél te blijven voelen en volgen.

Een vrouw van rond de 50 raakte vaak uit het lood als haar kinderen onderling ruzie hadden. Na de therapie bleef ze tijdens zulke ruzies veel dichter bij zichzelf. Haar overtuiging dat ze haar kinderen hier alle ruimte voor moest geven, dat dat goed voor hen was, verdween. Ze ging haar eigen ruimte innemen, haar eigen grenzen voelen en aangeven. Ze ging letterlijk voelen wanneer ze haar ‘loodlijn’ kwijtraakte en leerde die steeds sneller weer terug vinden.

Er was iemand bij wie het altijd ongezellig was aan de eettafel. Bijna elke dag stond er wel een van de tieners op van tafel, om stampend naar boven te verdwijnen. Al snel tijdens de therapie veranderde iets in de atmosfeer thuis, vol verbazing gaf ze aan dat er tegenwoordig gelachen werd aan tafel. Er kwam bewustzijn op haar eigen aandeel in het geheel. Voor ze aan de therapie begon had ze er werkelijk geen enkel besef van dat ze er een aandeel in had.

Een jonge vrouw was na jarenlange therapie i.v.m. automutilatie nog steeds niet van haar probleem af, het lukte haar niet om ermee te stoppen, ze zat in de wao en verwachtte niet daar nog uit te komen. We zijn samen, in een voor ons beiden, spannend proces gestapt. Het resultaat was na ongeveer een jaar een leuke nieuwe baan én geen aandrang meer tot zelf beschadiging.
Macht en onmacht bleken een heel belangrijk thema te zijn. En ook aandacht vragen. Het duurde een hele tijd voor dat tot haar bewustzijn door drong maar toen het eenmaal zover was leerde ze op een constructieve manier aandacht vragen voor dingen waar ze tegenaan liep in het leven. Het was vaak spannend, op het scherpst van de snede maar zeer de moeite waard.

Er was een man met de diagnose ‘autisme’. Hem was altijd verteld dat hij zich niet in kon leven, tijdens een oefening gaf hij dan ook aan dat hij dat echt niet kon. Uiteindelijk gaf hij zich toch over aan de oefening en kwam er achter dat hij zich echt perfect kan inleven. Hij snapte ineens precies waarom een goede vriend zo kwaad op hem was en hij kon daardoor de voor hem belangrijke vriendschap herstellen.

Bij een man van 35 jaar kwam tijdens de therapie het vroeger gepest zijn naar boven. Hij dacht zelf dat hij daar helemaal geen last meer van had, toch bleken de gedachten- en gedragspatronen van toen nog steeds diep door te werken in zijn dagelijkse leven. De enorme woede en de pijn die hij destijds heeft onderdrukt, kwamen alsnog naar boven. Nadat dit vrij kwam werd het veel makkelijker om zijn eigen grenzen te voelen en aan te geven, naar zijn vrouw maar ook op zijn werk.
Hij laat door niemand meer ‘over zich heen lopen’ en hij geeft aan dat hij zich sowieso veel serieuzer genomen voelt door anderen. Ook laat hij veel meer van zichzelf zien aan zijn partner, die daar heel blij mee is.

Een vrouw zei pas nadat de therapie was afgerond dat ze een probleem opgelost had tijdens de therapie, waarvan ze niet verteld had dat dat speelde in haar leven.
Ze had al heel lang last van boulimia en dat was tijdens de therapie als vanzelf gestopt. Ze was depressief toen ze aan de therapie begon. Ze leerde tijdens de consulten weer in contact komen met haar eigen gevoelens, ze ging haar grenzen voelen en aangeven maar ook maakte ze weer contact met wat ze leuk vond, ze kwam weer tot leven en begon weer te genieten. Toen ze met de therapie begon gaf ze aan dat ze mensen die zeiden dat ze gelukkig waren niet uit kon staan. Daar moest ze later om lachen, ze had zelf steeds meer geluksmomenten.

Een meisje van een jaar of 7 was bijna elke dag boos en ‘onhandelbaar’ als haar stiefvader ’s avonds binnenkwam.
Zij en haar moeder voelden zich radeloos, het overkwam haar en ze had geen controle over haar gedrag. Het komt niet vaak voor maar dit meisje wist dit in 1 sessie op te lossen. 
Ze voelde tijdens een oefening, waarbij je 100% het tegengestelde doet van wat je altijd doet, dat ze een keuze had. Ze koos ervoor om het nieuwe te doen, haar stiefvader vrolijk tegemoet te lopen als hij thuis kwam en het werkte, ze kregen een fijne band. Ik vond het ook ongelofelijk dat deze verandering blijvend was maar toch is het echt waar.

Met gestalt onderzoek je hoe je contact maakt met jezelf en je omgeving en hoe je juist contact vermijdt of verbreekt. Zoals we hier boven zagen kan dat door b.v. je gevoel/je behoefte weg te redeneren. Andere manieren zijn: je behoefte helemaal niet niet meer kunnen voelen (in je hoofd/je denken blijven zitten).

Een ander manier om het contact met jezelf te verbreken is jezelf terug houden/ onder controle houden met spierspanning. Dit wordt retroflectie genoemd, dit is een contactonderbreking die lichamelijke klachten zoals maagpijn, hoofdpijn, pijn in rug of schouders kan veroorzaken. Je voelt een behoefte wel, je weet dat die er is maar je automatische spierspanning (bv. het gevoel van een knoop in je maag of een brok in je keel, of kaken die op elkaar klemmen) zorgt ervoor dat je niet handelt. Dit gaat onbewust, automatisch. Ook hierbij kan het pas veranderen als je je bewust wordt van wat er eigenlijk gaande is in je en als je daarmee gaat werken.

Veel mensen lossen met gestalttherapie bijvoorbeeld hun maagproblemen, klemmende kaken en of hun vermoeidheid op.

Het kost veel energie als een deel van jezelf iets wil en een ander deel onderdrukt dat. Die energie heb je dan niet meer ter beschikking. Deze energie komt weer vrij als je de onderbrekingen/onderdrukking op weet te heffen.

Voor mij is één van de tekenen dat de energie weer gaat stromen warmte. Regelmatig gebeurt het dat iemand tijdens een sessie warme handen krijgt, waar die tot dat moment bijna altijd koud waren.

Tijdens de gestalt sessies is er aandacht voor alle drie; je denken, je lichamelijke gewaarwordingen en je emoties.
Vaak zijn die niet op een lijn. Je denkt bv. ‘het maakt niet uit’ maar als je op dat moment op je lichaam gaat letten voel je misschien je schouders of je maag aanspannen of een lichte misselijkheid. Je lichaam spreekt dan een andere taal dan je denksysteem. Door aandacht aan je lichamelijke gewaarwordingen te besteden kun je je bewust worden van wat je voelt en je bv. bewust worden van je grenzen, van wat niet goed voelt. Pas als je voelt en erkent dat iets niet fijn is kun je iets gaan veranderen.

Ander voorbeeld:
Als je niet boos mocht worden, buig je je boze energie misschien om naar verdriet maar deze tranen zullen eindeloos zijn en geen opluchting geven, er is geen contact met wat er écht in je leeft, waardoor je niet tot een contstructieve oplossing kunt komen. Je denkt dat je verdrietig bent zonder besef van de boosheid daaronder, je authentieke gevoel. Bij boosheid heb je een andere behoefte dan bij verdriet, je hebt dus iets anders nodig dan wat je dacht.

Of: terwijl je een conflict hebt met je collega of werkgever, voel je je emotioneel jonger worden, een puber of nog jonger. Dit is niet congruent met je huidige leeftijd en is heel vervelend voor jezelf én voor degene tegenover je.
Die weet waarschijnlijk niet dat je emotioneel ineens in een kind veranderd bent.
Door je hiervan tijdens het gestaltwerk bewust te worden komen er onaffe zaken uit het verleden op de voorgrond die alsnog voltooid willen worden. Situaties die lijken op wat er toen gebeurde roepen deze oude gevoelens op. Gelukkig is het nooit te laat om een situatie alsnog te voltooien en emotioneel te groeien waardoor je steeds meer in de realiteit van het hier en nu komt.

In mijn beleving is gestalttherapie een van de weinige vormen van therapie die daadwerkelijk met de emotie woede werkt, in plaats van er over te praten of het te veroordelen.
Uiteraard is ongecontroleerde woede niet oké maar dit weten betekent nog niet dat je het zomaar kunt veranderen.

Als je problemen hebt met woede uitbarstingen dan kan het begin van de verandering zijn; besef krijgen van de irritaties die daaraan voorafgaan. De uitbarstingen lijken misschien uit het niets te komen maar dat is niet zo, dat ga je zien als je daarop gaat letten.

Vanuit mijn perspectief is de kleinste irritatie tot en met het gevoel iemand wel te kunnen vermoorden, dezelfde energie, die steeds maar groter wordt omdat hij onderdrukt wordt in plaats van dat je hem constructief gebruikt.

Je gaat aan de slag met je grenzen serieus nemen én leren om ze op een goede manier aan te geven. Je irritatie en (lichte) woede zijn tekenen dat er iets moet veranderen in een situatie, dat er voor jou iets niet oké is. Tijdens de sessies gaan we onderzoeken wat er in jou geraakt wordt als je woedend wordt, wat wordt er eigenlijk in je aangeraakt? Hoe oud voel je je emotioneel op zo’n moment? Hoe lang heb je dit al? Voor wie is deze energie bedoeld? Je gaat tijdens de sessies bewuster voelen en ervaren wat er in het moment gebeurt én experimenteren met nieuwe oplossingen.

In huidige situaties komen vaak oude emoties mee die niets met het hier en nu te maken hebben. In ieder geval niet de intensiteit daarvan. Als je de oude lading tijdens het gestaltwerkt kwijt raakt, zullen je gevoelens daarna veel meer in de maat zijn, passend bij de situaties van nu.

Je leert steeds meer verantwoording nemen voor wat je zegt, doet én uitstraalt. Als je je grenzen serieus gaat nemen en aangeven, dan word je steeds eerder gezien, gehoord en serieus genomen door anderen, zonder te hoeven ‘ontploffen’, een verademing voor iedereen!

Sommige woorden blijven me bij.

Dertig jaar geleden raakte het werk van Elisabeth Haich mij diep.
Haar boek Inwijding is me altijd bij gebleven en blijft me steeds opnieuw bezighouden.

Zoekend naar de herkomst van onderstaande uitspraak kwam ik opnieuw bij Elisabeth Haich uit.
Ik ontdekte dat deze uitspraak, die bij mij resoneert en die me bij blijft, afkomstig is van haar leerling en medewerker Selvarajan Yesudian. Hoe bijzonder is dat.

“Je hebt geen leraar nodig die jou beïnvloedt, je hebt een leraar nodig die je leert om je niet te laten beïnvloeden”

– naar Selvarajan Yesudian

Voor mij is dit een van de mooiste dingen die een leraar voor je kan doen.
Het is ook wat ik hoop over te brengen in mijn Gestalttherapie. Niet zeggen wat je moet doen en denken, maar je leren om zelf te kijken en zelf te denken, zodat je je eigen autoriteit kunt oppakken.

Gestalt

Welzijnscentrum Ostara

Centrum voor Gestalt, bewustwording en ontwikkeling

Mogelijkheden:

* individuele gestalttherapie
* workshops
* korte cursussen
* jaartrajecten.

_______________________________________

Voor wie is Gestalt?

Gestalt kan interessant zijn als je merkt dat je steeds tegen dezelfde dingen aanloopt en daar geen verandering in krijgt.

Bijvoorbeeld als je:

  • moeite hebt met je grenzen voelen en/of aangeven
  • steeds in dezelfde patronen terechtkomt
  • je terugtrekt wanneer het spannend wordt, je zegt niets terwijl je wel iets te zeggen hebt.
  • juist veel gaat doen, praten, regelen, controleren als de spanning oploopt
  • regelmatig botst met mensen en niet tot een goede oplossing weet te komen
  • niet bij je emoties kunt komen, als je je vlak of depressief voelt
  • overweldigd wordt door je emoties, als ze ongecontroleerd naar buiten komen ook op momenten dat je dat niet wil.
  • anders wilt leren omgaan met irritatie en boosheid.
  • behoefte hebt aan meer verbinding, spiritualiteit, levendigheid.

Het kan zijn dat je grote issues hebt maar dat hoeft niet. Gestalt kan ook interessant zijn als je onrust voelt, iets wilt veranderen maar nog niet precies weet wat.

Gestalt is voor mensen die iets nieuws willen leren over zichzelf en de ander en die verantwoordelijkheid willen leren nemen voor hun eigen aandeel in het geheel. Voor mensen die volwassener willen worden en hun eigen autoriteit willen oppakken. Gestalt brengt bewustwording en ontwikkeling.
_______________________________________

Gestalt is een leerweg.

Gestalt valt onder lichaams- en ervaringsgerichte psychotherapie. Al in de jaren 20 van de vorige eeuw werd de theorie door gestaltpsychologen ontwikkeld. Rond de jaren 50 werden de gestalt-inzichten door ontwikkeld tot een bruikbare psychotherapie. De grondleggers daarvan zijn o.a. de Duitse psychiater Frits Perls en zijn vrouw Laura Perls, Laura was een psychologe.

Hannie is opgeleid tot gestalttherapeut ze volgde de 5 jarige gestaltopleiding bij het BOLT in Nieuwaal. Inmiddels geeft ze al 20 jaar gestalt en ze is nog steeds dankbaar dat deze methode en deze school op haar pad is gekomen.

Ze gebruikt het woord ‘gestalttherapie’ omdat het gangbaar en herkenbaar is maar ze noemt gestalttherapie liever een leerweg.

Of je nu individuele sessies volgt of in een groep, de benadering blijft hetzelfde. Je gaat niet ‘praten over’ maar voelen ervaren en experimenteren met iets nieuws.

Er wordt gewerkt met verschillende lichaams- en ervarings gerichte oefeningen. Al experimenterende kom je tot nieuwe inzichten en oplossingen. Deze komen vanuit jou, er wordt geen nieuw gedrag aangeleerd.
_______________________________________
 

Uitgangspunt van gestalt.


Het uitgangspunt is dat er niet gewerkt wordt met een diagnose maar met het gezonde deel van de mens. Het deel van je dat zich creatief heeft aangepast aan de omgeving van vroeger. Met gestalt leer je opnieuw creatief omgaan met de obstakels die je nu tegenkomt in je leven. Al doende laat je de oude patronen, die niet meer bij je passen, achter je.

Gestalt gaat uit van ‘ik en jij’ en  ‘hier en nu’. We werken met wat er op dit moment speelt in je leven. Er wordt niet gegraven in het verleden maar dit komt meestal wel spontaan op de voorgrond omdat daar je patronen zijn ontstaan.

Situaties in het verleden kunnen niet veranderen, je kijk daarop wel.

Ook kunnen onaffe zaken uit het verleden alsnog voltooid worden, ook al is het jaren later. Onaffe zaken blijven, vaak onbewust, instaan tussen jou en de ander, ze belemmeren groei/doorgang en echt contact. Dat kan binnen een relatie of gezinssituatie spelen maar ook op je werk met een collega, werkgever of werknemer.

Oude koeien uit de sloot zijn in onze ogen dan ook geen oude koeien maar onaffe zaken, situaties die nog niet tot een bevredigende afronding zijn gekomen. Onaffe zaken blijven in je systeem aanwezig en willen altijd alsnog voltooid worden. Het kost veel energie om ze op de achtergrond te houden.
_______________________________________

Wat past bij jou?


Voel je vrij om contact met Hannie op te nemen om een afspraak in te plannen om kennis te maken en om te overleggen wat op dit moment het beste bij jou of jullie past.

Bel met Hannie Mail met Hannie

Je vindt alle activiteiten in de AGENDA

Mogelijkheden bij Ostara

________________________________________

Individueel / duo / gezin

Helemaal afgestemd op jouw of jullie situatie.

*Gestalttherapie.
individueel.

Met Hannie.
Meer informatie

*Duo sessies:
partner, zus, collega, …

Met Hannie
Meer informatie

*2 op 1 sessies.
*gezins sessies.

Met Hannie en Anita
Meer informatie

_______________________________________

Losse workshops:

*Workshop voor paren:
Geven en ontvangen.

Met Hannie en Yvonne
Meer informatie

*Workshop m/v:
Verbinding en Grenzen.

Met Hannie en Yvonne
Meer informatie

_______________________________________

Lange trajecten:

*Jaartraining m/v:
Verbinding en Grenzen.

Met Hannie en Yvonne
Meer informatie

*Jaartraining m/v:
Voor Professionals.

Met Hannie en Anita
Meer informatie

_______________________________________

Korte trajecten:

Worden weer ingepland vanaf maart 2027
kijk in de AGENDA.

Gestalt

De oplossingen die jij voor de obstakels in jouw leven verzint hoeven niet de mijne te zijn. Een belangrijk onderdeel van gestalt is het besef: ‘ik ben ik’ en ‘jij bent jij’. Als de oplossing werkt voor jou én jouw omgeving dan is hij ‘goed’ wat een ander/buitenstaander er ook van vindt. Met gestaltwerk ga je op zoek naar je eigen authentieke energie, naar wie jij in wezen bent.

Een voorbeeld ter verduidelijking:
Stel je komt thuis van je werk en hebt behoefte aan even tijd voor jezelf, i.p.v. dat je man/vrouw of kinderen meteen al je aandacht vragen of zelfs opeisen.
Je weet dat je dat zou willen maar bespreekt het niet want… de ander heeft het ook druk gehad, je moet er zijn voor de anderen, het hoort nou eenmaal zo, dat kan je niet maken, het is stom/raar enz. Een heleboel redenen om het niet te bespreken en niet naar een creatieve oplossing te zoeken. Dit maakt waarschijnlijk dat je er niet echt bent voor je gezin, je bent er wel maar je bent er niet en dat voelt iedereen wel ergens.

Hoe fijn zou het zijn als je naar je gevoel gaat luisteren en dit gaat bespreken. Dan kom je er misschien achter dat je aan een kwartier of half uur voor jezelf als je thuis komt, genoeg hebt om daarna wel met echte aandacht aanwezig te kunnen en willen zijn. Dat je misschien zelfs spontaan nieuwsgierig wordt naar hun dag.
Dat kan niet gebeuren als je je behoefte (in dit geval aan even tijd voor jezelf) niet serieus neemt of weg redeneert. Een onvervulde behoefte blijft bewust of onbewust energie vragen, wil alsnog voltooid worden, ook als je er geen aandacht aan schenkt. Ergens in de achtergrond blijft hij ‘storen’.

Op de grens vindt het leven plaats. Op de grens word je vitaal en levendig, dáár gaat je energie stromen maar daar ontstaat ook wrijving en ‘gedoe’. Op de grens is het spannend, je eigen energie gaat stromen maar die van de ander ook, er kan van alles ontstaan, je weet niet vooraf waar het heen gaat. Het is veiliger, of lijkt veiliger om dat te vermijden.
Als je bv. je grenzen niet voelt, of niet aangeeft, dan heeft dat hier mee te maken. Het wordt spannend als je het wel doet en die spanning kun je niet verdragen. Het kan ‘mis’ gaan. Maar wat er zeker ‘mis’ gaat als je je grenzen niet aangeeft is dat je jezelf kwijt raakt i.p.v. de ander.

Bijna allemaal zijn we in onze kindertijd op onze eigen spontane levensenergie ‘gestraft’ in meerdere of mindere mate. Je moest stil zitten als jouw neiging bewegen was. Je zag een mooie bloem steen, taartje of wat dan ook maar als je dat spontaan wilde pakken werd je tegengehouden, je mocht vaak je eigen energie niet volgen met als gevolg dat je die leerde onderdrukken. En dat is in veel gevallen maar goed ook.
Vervelende bijkomstigheid is dat je dat later nog steeds doet (je energie onderdrukken) ook als het niet nodig is. Bv. als je je grens zou willen aangeven! Je doet het vol automatisch, je kunt niet meer anders totdat je je hier bewust van wordt en gaat experimenteren met hoe het is om je authentieke energie wél te blijven voelen en volgen.

Een vrouw van rond de 50 raakte vaak uit het lood als haar kinderen onderling ruzie hadden. Na de therapie bleef ze tijdens zulke ruzies veel dichter bij zichzelf. Haar overtuiging dat ze haar kinderen hier alle ruimte voor moest geven, dat dat goed voor hen was, verdween. Ze ging haar eigen ruimte innemen, haar eigen grenzen voelen en aangeven. Ze ging letterlijk voelen wanneer ze haar ‘loodlijn’ kwijtraakte en leerde die steeds sneller weer terug vinden.

Er was iemand bij wie het altijd ongezellig was aan de eettafel. Bijna elke dag stond er wel een van de tieners op van tafel, om stampend naar boven te verdwijnen. Al snel tijdens de therapie veranderde iets in de atmosfeer thuis, vol verbazing gaf ze aan dat er tegenwoordig gelachen werd aan tafel. Er kwam bewustzijn op haar eigen aandeel in het geheel. Voor ze aan de therapie begon had ze er werkelijk geen enkel besef van dat ze er een aandeel in had.

Een jonge vrouw was na jarenlange therapie i.v.m. automutilatie nog steeds niet van haar probleem af, het lukte haar niet om ermee te stoppen, ze zat in de wao en verwachtte niet daar nog uit te komen. We zijn samen, in een voor ons beiden, spannend proces gestapt. Het resultaat was na ongeveer een jaar een leuke nieuwe baan én geen aandrang meer tot zelf beschadiging.
Macht en onmacht bleken een heel belangrijk thema te zijn. En ook aandacht vragen. Het duurde een hele tijd voor dat tot haar bewustzijn door drong maar toen het eenmaal zover was leerde ze op een constructieve manier aandacht vragen voor dingen waar ze tegenaan liep in het leven. Het was vaak spannend, op het scherpst van de snede maar zeer de moeite waard.

Er was een man met de diagnose ‘autisme’. Hem was altijd verteld dat hij zich niet in kon leven, tijdens een oefening gaf hij dan ook aan dat hij dat echt niet kon. Uiteindelijk gaf hij zich toch over aan de oefening en kwam er achter dat hij zich echt perfect kan inleven. Hij snapte ineens precies waarom een goede vriend zo kwaad op hem was en hij kon daardoor de voor hem belangrijke vriendschap herstellen.

Bij een man van 35 jaar kwam tijdens de therapie het vroeger gepest zijn naar boven. Hij dacht zelf dat hij daar helemaal geen last meer van had, toch bleken de gedachten- en gedragspatronen van toen nog steeds diep door te werken in zijn dagelijkse leven. De enorme woede en de pijn die hij destijds heeft onderdrukt, kwamen alsnog naar boven. Nadat dit vrij kwam werd het veel makkelijker om zijn eigen grenzen te voelen en aan te geven, naar zijn vrouw maar ook op zijn werk.
Hij laat door niemand meer ‘over zich heen lopen’ en hij geeft aan dat hij zich sowieso veel serieuzer genomen voelt door anderen. Ook laat hij veel meer van zichzelf zien aan zijn partner, die daar heel blij mee is.

Een vrouw zei pas nadat de therapie was afgerond dat ze een probleem opgelost had tijdens de therapie, waarvan ze niet verteld had dat dat speelde in haar leven.
Ze had al heel lang last van boulimia en dat was tijdens de therapie als vanzelf gestopt. Ze was depressief toen ze aan de therapie begon. Ze leerde tijdens de consulten weer in contact komen met haar eigen gevoelens, ze ging haar grenzen voelen en aangeven maar ook maakte ze weer contact met wat ze leuk vond, ze kwam weer tot leven en begon weer te genieten. Toen ze met de therapie begon gaf ze aan dat ze mensen die zeiden dat ze gelukkig waren niet uit kon staan. Daar moest ze later om lachen, ze had zelf steeds meer geluksmomenten.

Een meisje van een jaar of 7 was bijna elke dag boos en ‘onhandelbaar’ als haar stiefvader ’s avonds binnenkwam.
Zij en haar moeder voelden zich radeloos, het overkwam haar en ze had geen controle over haar gedrag. Het komt niet vaak voor maar dit meisje wist dit in 1 sessie op te lossen. 
Ze voelde tijdens een oefening, waarbij je 100% het tegengestelde doet van wat je altijd doet, dat ze een keuze had. Ze koos ervoor om het nieuwe te doen, haar stiefvader vrolijk tegemoet te lopen als hij thuis kwam en het werkte, ze kregen een fijne band. Ik vond het ook ongelofelijk dat deze verandering blijvend was maar toch is het echt waar.

Met gestalt onderzoek je hoe je contact maakt met jezelf en je omgeving en hoe je juist contact vermijdt of verbreekt. Zoals we hier boven zagen kan dat door b.v. je gevoel/je behoefte weg te redeneren. Andere manieren zijn: je behoefte helemaal niet niet meer kunnen voelen (in je hoofd/je denken blijven zitten).

Een ander manier om het contact met jezelf te verbreken is jezelf terug houden/ onder controle houden met spierspanning. Dit wordt retroflectie genoemd, dit is een contactonderbreking die lichamelijke klachten zoals maagpijn, hoofdpijn, pijn in rug of schouders kan veroorzaken. Je voelt een behoefte wel, je weet dat die er is maar je automatische spierspanning (bv. het gevoel van een knoop in je maag of een brok in je keel, of kaken die op elkaar klemmen) zorgt ervoor dat je niet handelt. Dit gaat onbewust, automatisch. Ook hierbij kan het pas veranderen als je je bewust wordt van wat er eigenlijk gaande is in je en als je daarmee gaat werken.

Veel mensen lossen met gestalttherapie bijvoorbeeld hun maagproblemen, klemmende kaken en of hun vermoeidheid op.

Het kost veel energie als een deel van jezelf iets wil en een ander deel onderdrukt dat. Die energie heb je dan niet meer ter beschikking. Deze energie komt weer vrij als je de onderbrekingen/onderdrukking op weet te heffen.

Voor mij is één van de tekenen dat de energie weer gaat stromen warmte. Regelmatig gebeurt het dat iemand tijdens een sessie warme handen krijgt, waar die tot dat moment bijna altijd koud waren.

Tijdens de gestalt sessies is er aandacht voor alle drie; je denken, je lichamelijke gewaarwordingen en je emoties.
Vaak zijn die niet op een lijn. Je denkt bv. ‘het maakt niet uit’ maar als je op dat moment op je lichaam gaat letten voel je misschien je schouders of je maag aanspannen of een lichte misselijkheid. Je lichaam spreekt dan een andere taal dan je denksysteem. Door aandacht aan je lichamelijke gewaarwordingen te besteden kun je je bewust worden van wat je voelt en je bv. bewust worden van je grenzen, van wat niet goed voelt. Pas als je voelt en erkent dat iets niet fijn is kun je iets gaan veranderen.

Ander voorbeeld:
Als je niet boos mocht worden, buig je je boze energie misschien om naar verdriet maar deze tranen zullen eindeloos zijn en geen opluchting geven, er is geen contact met wat er écht in je leeft, waardoor je niet tot een contstructieve oplossing kunt komen. Je denkt dat je verdrietig bent zonder besef van de boosheid daaronder, je authentieke gevoel. Bij boosheid heb je een andere behoefte dan bij verdriet, je hebt dus iets anders nodig dan wat je dacht.

Of: terwijl je een conflict hebt met je collega of werkgever, voel je je emotioneel jonger worden, een puber of nog jonger. Dit is niet congruent met je huidige leeftijd en is heel vervelend voor jezelf én voor degene tegenover je.
Die weet waarschijnlijk niet dat je emotioneel ineens in een kind veranderd bent.
Door je hiervan tijdens het gestaltwerk bewust te worden komen er onaffe zaken uit het verleden op de voorgrond die alsnog voltooid willen worden. Situaties die lijken op wat er toen gebeurde roepen deze oude gevoelens op. Gelukkig is het nooit te laat om een situatie alsnog te voltooien en emotioneel te groeien waardoor je steeds meer in de realiteit van het hier en nu komt.

In mijn beleving is gestalttherapie een van de weinige vormen van therapie die daadwerkelijk met de emotie woede werkt, in plaats van er over te praten of het te veroordelen.
Uiteraard is ongecontroleerde woede niet oké maar dit weten betekent nog niet dat je het zomaar kunt veranderen.

Als je problemen hebt met woede uitbarstingen dan kan het begin van de verandering zijn; besef krijgen van de irritaties die daaraan voorafgaan. De uitbarstingen lijken misschien uit het niets te komen maar dat is niet zo, dat ga je zien als je daarop gaat letten.

Vanuit mijn perspectief is de kleinste irritatie tot en met het gevoel iemand wel te kunnen vermoorden, dezelfde energie, die steeds maar groter wordt omdat hij onderdrukt wordt in plaats van dat je hem constructief gebruikt.

Je gaat aan de slag met je grenzen serieus nemen én leren om ze op een goede manier aan te geven. Je irritatie en (lichte) woede zijn tekenen dat er iets moet veranderen in een situatie, dat er voor jou iets niet oké is. Tijdens de sessies gaan we onderzoeken wat er in jou geraakt wordt als je woedend wordt, wat wordt er eigenlijk in je aangeraakt? Hoe oud voel je je emotioneel op zo’n moment? Hoe lang heb je dit al? Voor wie is deze energie bedoeld? Je gaat tijdens de sessies bewuster voelen en ervaren wat er in het moment gebeurt én experimenteren met nieuwe oplossingen.

In huidige situaties komen vaak oude emoties mee die niets met het hier en nu te maken hebben. In ieder geval niet de intensiteit daarvan. Als je de oude lading tijdens het gestaltwerkt kwijt raakt, zullen je gevoelens daarna veel meer in de maat zijn, passend bij de situaties van nu.

Je leert steeds meer verantwoording nemen voor wat je zegt, doet én uitstraalt. Als je je grenzen serieus gaat nemen en aangeven, dan word je steeds eerder gezien, gehoord en serieus genomen door anderen, zonder te hoeven ‘ontploffen’, een verademing voor iedereen!

Sommige woorden blijven me bij.

Dertig jaar geleden raakte het werk van Elisabeth Haich mij diep. Haar boek Inwijding is me altijd bij gebleven en blijft me steeds opnieuw bezighouden.

Zoekend naar de herkomst van onderstaande uitspraak kwam ik opnieuw bij Elisabeth Haich uit.

Ik ontdekte dat deze uitspraak, die bij mij resoneerde en die me bij bleef, afkomstig is van haar leerling en medewerker Selvarajan Yesudian. Hoe bijzonder is dat!

“Je hebt geen leraar nodig die jou beïnvloedt, je hebt een leraar nodig die je leert om je niet te laten beïnvloeden”

– naar Selvarajan Yesudian –

Voor mij is dit een van de mooiste dingen die een leraar voor je kan doen. Het is wat ik ook hoop over te brengen in mijn Gestalttherapie. Niet zeggen wat je moet doen en denken maar je leren om zelf te kijken en te denken, zodat je je eigen autoriteit kunt oppakken.